Međunarodni tim naučnika je postigao značajan napredak u proučavanju drevnog ljudskog DNK, otkrivši ga na zidovima pećina stotinama i hiljadama godina starim. Ovo otkriće je rezultat projekta First Art, koji se fokusira na hemijsku analizu najstarije pećinske umetnosti na svetu. Istraživači su analizirali pećinske crteže u pećini Altamira u Španiji, kao i uzorke iz 11 različitih pećina u Španiji i Portugaliji.
U okviru istraživanja, analizirano je 24 panela sa pećinskim crtežima, kao i sedimenti sa podova pećina, gde su se, prema svemu sudeći, pripremali pigmenti. Uključeni su i uzorci ptičjih kostiju, koje su verovatno korišćene kao raspršivači boje. Od 120 uzoraka uzetih sa zidova pećina, ljudski DNK pronađen je u samo pet. Dva od ovih uzoraka sadržala su isključivo ljudski genetski materijal, dok su preostala tri uključivala i životinjski DNK, što sugeriše da su ovi tragovi došli posredno, verovatno putem vode.
Iznenađujuće je da su četiri od pet uzoraka sa ljudskim DNK potekla sa delova zidova koji nisu bili oslikani, što je ukazalo na to da su kontrolni uzorci takođe imali značaj. Nažalost, drevni DNK nije mogao biti izvučen iz koštanog raspršivača, jer su moderni ljudski DNK tragovi prekrivali slab signali drevnog genetskog materijala.
Iako je samo jedan panel sa pećinskom umetnošću dao ljudski DNK, ovo otkriće ukazuje na to da su ovakvi tragovi veoma retki. Ipak, istraživači su otkrili sačuvani DNK u uzorku prekrivenom kalcitom, mineralom koji se često nalazi u krečnjaku i mermeru. Ovo otkriće otvara vrata daljim istraživanjima, jer bi moglo pomoći u razumevanju uslova pod kojima se može očekivati očuvanje genetskog materijala.
Hipolito Koljado Hiraldo, arheolog i jedan od vodećih autora studije, naglašava značaj ovog istraživanja. On ističe da bi eventualno otkrivanje genetskih profila autora crteža moglo pružiti novo razumevanje o ljudima koji su stvorili ovu drevnu umetnost. Analiza je takođe pokazala da DNK iz pećine Kovaron potiče od savremenih ljudi iz genetske grupe zapadnih lovaca-sakupljača, što ukazuje na povezanost sa stanovništvom Iberijskog poluostrva.
Iako očuvanje genetskog materijala u pećinskoj umetnosti može biti „veoma promenljivo“, kao što ističe Bosoms Mesa, to predstavlja izvor podataka za rekonstrukciju ljudske praistorije. Potrebna su dalja istraživanja kako bi se usavršile metode korišćene u ovoj studiji, a istraživači se nadaju da će moći da prikupe više uzoraka, što bi dovelo do novih pitanja o pećinskim lokalitetima.
Paleogenetičar Matijas Majer, koji je vodio istraživanje, postavlja pitanja o identitetu osoba koje su dodirivale zidove pećina, kao što su pol, pripadnost određenoj populaciji i dubina njihovog ulaska u pećinske sisteme. Ova nova istraživačka strategija pruža nadu u pronalaženju genetskih dokaza o drevnim ljudima.
Svaki zid pećine, čak i oni bez umetničkih prikaza, može sadržati dokaze o drevnim stanovnicima, otkrivajući informacije o migracijama i razvoju različitih kultura. Ovo istraživanje je samo početak, a sledeći korak je ispitivanje većeg broja lokaliteta i stilova umetnosti, uzimajući u obzir uslove koji omogućavaju očuvanje molekularnog materijala.
Rezultati ovog istraživanja objavljeni su u časopisu Nature Communications, a istraživači se nadaju da će njihova otkrića doprineti boljem razumevanju ljudske istorije i evolucije. Na kraju, istraživački tim veruje da će ova metoda omogućiti nova saznanja o drevnim ljudima i njihovim kulturama, što će obogatiti naše razumevanje prošlosti.
