Na jednom malom ostrvu u Baltičkom moru, Stora Karlse, otkriveni su ostaci dva drevna vuka koji su značajno doprineli razumevanju odnosa između ljudi i vukova u praistorijskom periodu. Ovo otkriće je izazvalo nova pitanja o tome kako su ljudi i vukovi komunicirali, s obzirom na to da vukovi nisu mogli prirodnim putem da dospeju na ostrvo. Istraživači sugerišu da su ljudske zajednice možda držale i hranile vukove pre nego što su se prvi psi potpuno pripitomili.
Ostaci vukova, prema podacima Univerziteta u Stokholmu, potiču od pre 3.000 do 5.000 godina i pronađeni su u arheološkom lokalitetu Stora Förvar, koji su koristili lovci na foke i ribari tokom neolita i bronzanog doba. Istraživanje, objavljeno u časopisu „Proceedings of the National Academy of Sciences“ (PNAS), kombinuje različite metode analize, uključujući sekvenciranje genoma i analizu izotopa, kako bi se rasvetlio odnos između ljudi i vukova.
Prema studiji, vukovi na Stora Karlse nisu mogli prirodno formirati populaciju, što ukazuje na to da su ljudi najverovatnije prevozili vukove čamcem na ostrvo. Analizom dva uzorka kanida utvrđeno je da oba potiču od sivog vuka, bez tragova mešanja sa domaćim psima, a njihovi geni su više nalikovali drevnim evroazijskim vukovima.
Ishrana ovih vukova bila je bogata morskim proteinima, uključujući ribu i foke, što sugeriše da su živeli u blizini ljudskih zajednica i da su se hranili ostacima hrane koje su ljudi ostavljali. Fizičke karakteristike vukova su takođe zanimljive; bili su manji od današnjih skandinavskih vukova, a jedan od njih imao je nisku heterozigotnost, što može ukazivati na izolaciju ili ljudsko uzgajanje.
Linus Girdland-Flink, glavni autor studije, naglašava da su nalazi pružili kompleksnu sliku o odnosu ljudi i vukova. Ova studija otvara nove rasprave o tome da li su vukovi postepeno prilagođavali ljudskim naseljima ili su ljudi namerno hvatalivali vučiće tokom ranih faza pripitomljavanja.
Vukovi sa ostrva Stora Karlse ne uklapaju se u uobičajene teorije o pripitomljavanju. Kombinacija geografske izolacije, ishrane koja se oslanja na more, kao i niske genetske raznovrsnosti ukazuje na mogućnost ljudske kontrole nad ovim životinjama. Međutim, istraživači priznaju da su i drugi scenariji mogući.
Zanimljivo je da je na kostima jednog od vukova uočena teška patološka promena koja je značajno ograničavala njegovo kretanje. To sugeriše da je životinja preživela dovoljno dugo da bi povreda ostavila trag na skeletu, što ukazuje na to da nije zavisila samo od samostalnog lova.
Ova istraživanja pružaju nova saznanja o tome kako su ljudi i vukovi mogli koegzistirati i kako je došlo do rane interakcije između njih. Ovakva otkrića doprinose razumevanju procesa pripitomljavanja i složenosti odnosa između ljudi i divljih životinja u praistoriji.
U zaključku, ostaci vukova na ostrvu Stora Karlse predstavljaju značajan doprinos proučavanju odnosa između ljudi i vukova. Oni otkrivaju nove aspekte o tome kako su ovi predatori mogli komunicirati i koegzistirati sa ljudima, kao i o mogućim ranijim fazama pripitomljavanja. Ova istraživanja nastavljaju da postavljaju pitanja o tome kako su se ljudi odnosili prema divljim životinjama i kako su se ti odnosi razvijali kroz vreme.
