Istraživači sa Kalifornijskog univerziteta u Berkliju otkrili su tragove postojanja dva nepoznata pretka u genomima savremenih ljudi, koji su nazvani „precima duhovi“ zbog nedostatka fosila ili dešifrovane DNK. Ova saznanja dolaze u vreme kada je Homo sapiens jedina preživela vrsta među homininima, ali je nekada delio planetu sa brojnim drugim ljudskim grupama. Ranija istraživanja su pokazala da su se moderni ljudi ukrštali sa neandertalcima i denisovcima, a nova studija sugeriše postojanje najmanje još dve ljudske grupe koje su doprinele genetskom nasleđu savremenih ljudi.
Jedan od tih nepoznatih predaka ukrstio se sa precima savremenih ljudi u Africi pre više od 50.000 godina, pre nego što je došlo do velikih migracija Homo sapiensa ka Evropi i Aziji. Geni koje su preneli čine oko jedan procenat DNK svih modernih ljudi, što je približno udeo neandertalske DNK. Istraživači smatraju da se ova misteriozna loza odvojila od evolutivne linije koja vodi ka savremenom čoveku pre oko 800.000 godina, što je u vreme kada su se odvojili i neandertalci i denisovci.
Doktorand Julin Džang, jedan od autora studije, naglašava da su ranije studije pretpostavljale postojanje nepoznatih izumrlih ljudskih linija u genomima savremenih ljudi, ali nije bilo jasno da li je ova loza prisutna samo kod afričkih populacija. Nova istraživanja su pokazala da su genetski tragovi ovih predaka prisutni kod svih savremenih ljudi.
Drugi nepoznati predak, koji se opisuje kao „superarhaični“, odvojio se od drugih hominina pre oko 1,8 miliona godina. Ovaj predak verovatno se ukrštavao sa denisovcima pre više od 200.000 godina, a fragmenti tog drevnog DNK su dospeli u genom savremenih ljudi. Istraživači ističu da je otkriće ovog superarhaičnog pretka uzbudljivo jer otkriva genetski doprinos ljudske loze koja je živela pre više od milion godina.
Prija Murdžani, profesorka na Univerzitetu Kalifornija u Berkliju, dodaje da zahvaljujući drevnoj DNK neandertalaca i denisovaca, kao i novim metodama analize, sve više shvatamo da su se ljudske populacije tokom evolucije više puta međusobno mešale. Ljudska evolucija se sve više doživljava kao složena mreža umesto kao jednostavno razgranato stablo.
Većina savremenih ljudi van Afrike nosi jedan do dva procenta neandertalske DNK, što je rezultat ukrštanja koje se dogodilo pre oko 50.000 do 60.000 godina, kada su moderni ljudi napustili Afriku. Ovi nasleđeni segmenti DNK i dalje utiču na ljude, a povezuju se sa različitim karakteristikama, uključujući imunološki sistem, boju kože i kose, ali i sa rizikom od određenih bolesti.
Populacije u Aziji i Okeaniji, osim neandertalske DNK, nose i genetsko nasleđe denisovaca. Ostaci denisovaca su uglavnom sekvencirani u Evroaziji. Istraživanja su pokazala da su se neandertalci i denisovci međusobno ukrštali, kao što pokazuje slučaj fosila iz Denisove pećine u Sibiru, koji su pripadali ženi čija je majka bila neandertalka, a otac denisovac.
Iako još uvek nije jasno ko su tačno bili „preci duhovi“ i „superarhaični predak“, procene njihovog odvajanja ukazuju na povezanost sa poznatim ljudskim vrstama iz praistorije. „Preci duhovi“ mogli bi pripadati grupama roda Homo iz srednjeg pleistocena, dok bi superarhaični predak mogao biti sličan vrsti Homo erectus, koja je nastanjivala Evroaziju pre oko 1,8 miliona godina.
Ova otkrića otvaraju nova pitanja i izazove u razumevanju ljudske evolucije i interakcija među različitim ljudskim grupama tokom istorije, ističući složenost genetskih veza koje oblikuju savremenu ljudsku populaciju.
