Nakon 12 godina od usvajanja rezolucije o pristupanju Crne Gore Evropskoj uniji, Skupština Crne Gore usvojila je novu rezoluciju, koju je inicirao Demokratska partija socijalista (DPS). Ova nova rezolucija dobila je podršku kako od strane vladajućih, tako i od opozicionih poslanika. U tekstu se naglašava da je ulazak Crne Gore u EU najvažniji strateški cilj zemlje, ali je posebno istaknuto da rezolucija polazi od „deklaracije o nezavisnosti Crne Gore, usvojene 3. juna 2006. godine“. Ovaj deo teksta bio je posebno dobro primljen od strane suverenističkih stranaka.
Boris Mugoša iz Evropskog saveza je istakao da ga je obradovala stavka u rezoluciji koja se odnosi na deklaraciju o nezavisnosti. On je izjavio da je ova rezolucija konačno stavila tačku na priču o referendumu održanom 2006. godine, tvrdeći da je referendum bio izraz slobodne volje građana. Mugoša je ukazao na to da je važno da se prizna da referendum nije bio pokraden, nego je bio rezultat slobodnog izražavanja građana.
Međutim, profesor Spasoje Tomić je izrazio skeptičnost prema ovim tvrdnjama, naglašavajući da priča o referendumu nikada neće biti zaboravljena. On je istakao postojanje „bele knjige“ koja beleži brojne nepravilnosti koje su se dogodile tokom referenduma, uključujući sumnjive biračke spiskove i pritiske na građane. Tomić je upozorio da istorijske činjenice ne mogu biti izbrisane jednostavnim političkim dogovorima i da će istina uvek isplivati na površinu.
U međuvremenu, šefovi opozicionih klubova poslanika u Skupštini su uputili pismo Evropskoj komisiji i delegaciji EU u Crnoj Gori, tražeći da se skrene pažnja na proceduru i sadržaj zakona o unutrašnjim poslovima i Agenciji za nacionalnu bezbednost (ANB). Oni su izrazili zabrinutost da bi ovi zakoni mogli značajno promeniti institucionalna ovlašćenja i mehanizme nadzora, kao i dovesti u pitanje zaštitu ljudskih prava.
Opozicija smatra da bi umesto administrativnog zatvaranja pitanja koja su sporna u savremenoj crnogorskoj istoriji, bilo poštenije priznati da rane iz 2006. godine nikada nisu zaceljene, jer istina o tadašnjim događajima nikada nije u potpunosti rasvetljena. Tomić je naglasio da će pitanje referenduma ostati aktuelno sve dok se ne otvori ozbiljan i pošten dijalog o svemu što se desilo u tom periodu.
Rezolucija pokazuje da su političke stranke u Crnoj Gori svesne važnosti evropskog puta, ali istovremeno otvara pitanja o unutrašnjim previranjima i nejasnoćama koje su ostale od referenduma. To je dodatno naglašeno kroz pismo Evropskoj komisiji, gde opozicija traži jasne odgovore o usklađenosti zakona sa pravnim standardima EU.
Na kraju, postavlja se pitanje kako će se budućnost Crne Gore razvijati u svetlu ovih političkih previranja i da li će se uspeti postići konsenzus oko ključnih pitanja koja su bila izvor podela. Istina o referendumu iz 2006. godine ostaje u centru pažnje, a politički akteri će morati da se suoče sa nasleđem koje nosi ovaj događaj. U ovom kontekstu, pristupanje EU i dalji razvoj Crne Gore zavisiće od sposobnosti njenih lidera da prevaziđu podela i postignu jedinstvo u interesu svih građana.
