Moderna kodifikacija građanskog zakonika u Srbiji, koja je značajno odbacila orijentalno nasleđe i usvojila evropske pravne standarde, stupila je na snagu 25. marta 1844. godine. Ova transformacija, koja se može smatrati ključnim trenutkom u pravnoj istoriji Srbije, označila je prelazak ka pravnim normama koje su bile u skladu sa civilizovanim svetom Evrope i istovremeno je predstavljala odbacivanje nasleđa osmanske vlasti.
Usvajanje građanskog zakonika, koji je bio inspirisan Napoleonovim zakonikom iz 1804. godine, značilo je ulazak Srbije u modernu pravnu kulturu. Ovaj dokument je bio na snazi narednih stotinu godina, sve do 1946. kada je došlo do promene vrednosnog i pravnog sistema sa dolaskom komunista na vlast. Autor zakona, Jovan Hadžić, bio je istaknuti pravnik i intelektualac, čiji je rad imao dubok uticaj na pravni sistem Srbije.
Hadžić je dobio podršku knjaza Miloša, koji mu je sugerisao da razvije građanski zakonik prema evropskim standardima. Ovaj zakon je bio oblikovan po uzoru na Opšti građanski zakonik Austrijskog carstva iz 1811. godine, koji je u velikoj meri bio zasnovan na Napoleonovom zakonu. Srpski građanski zakonik iz 1844. godine označio je preokret ka tradicionalnom rimskom pravu, dok je Hadžić prilikom njegovog sastavljanja uvažio i neke elemente ranije pravne tradicije u Srbiji.
Zakon je tokom godina dopunjavan, a to su bile godine 1864, 1868, 1872. i 1911. U vreme kada je donet, Srbija je bila među malobrojnim evropskim zemljama koje su usvojile građanske pravne norme, uprkos tome što nije bila međunarodno pravno suverena sve do Berlinskog kongresa 1878. godine.
Pre Hadžićevog zakonika, postojali su pokušaji pravne standardizacije, među kojima je bila i Komisija koju je formirao knjaz Miloš Obrenović. Ova komisija nije uspela da uspostavi pravni sistem, što je dovelo do toga da je knjaz Miloš poverio Hadžiću zadatak da razvije zakon. Hadžić je izabrao da se oslanja na građanski zakon Austrijskog carstva kao model.
Kako bi stvorio građanski zakonik, Hadžić je standardizovao pravnu terminologiju, koristeći delove iz nasleđenih pravnih dokumenata, narodne govore, kao i građansku terminologiju koja je bila u upotrebi među vojvođanskim Srbima. Njegova terminologija izazivala je polemike, naročito sa Vukom Karadžićem, koji je bio njegov veliki protivnik.
Jovan Hadžić je rođen 1799. godine u Somboru u trgovačkoj porodici. Studirao je filozofiju i pravo u Pešti, gde je razvio interesovanje za rimsko pravo, a kasnije je doktorirao u Beču. Bio je jedan od osnivača Matice srpske i aktivno se zalagao za obrazovanje i pravnu reformu u Srbiji. Od 1837. godine radio je u Srbiji pod vlašću knjaza Miloša, doprinosivši stvaranju novog pravnog sistema.
Nakon usvajanja građanskog zakonika, Hadžić je nastavio da radi na razvoju pravnog sistema i ustrojstvu Vrhovnog suda. Njegov rad je bio ključan za utemeljenje sudskog sistema prema evropskim standardima, a ostao je u Srbiji do 1846. godine.
Nakon toga, Hadžić se vratio u Novi Sad, gde je nastavio da se bavi pravom i politikom, postavši savetnik u Ministarstvu pravde u Pešti. Takođe je bio organizator sudskog sistema novoustrojene Vojvodine, koja je formirana tokom 1848. godine. Njegovo nasleđe u pravnom sistemu Srbije ostaje značajno i danas, s obzirom na to da je postavio temelje modernog pravnog okvira u zemlji.
Hadžić je preminuo 1869. godine u Novom Sadu, ostavljajući iza sebe značajan doprinos razvoju srpske pravne tradicije.
