Akademik Miro Vuksanović, jedan od najznačajnijih srpskih književnika, preminuo je u Novom Sadu u 82. godini života. Informaciju je saopštila Srpska akademija nauka i umetnosti (SANU). Njegova smrt predstavlja ogroman gubitak za srpsku kulturu, a njegov doprinos književnosti i bibliotekarstvu će se pamtiti.
Vuksanović je rođen 4. maja 1944. godine u Krnjoj Jeli. Osnovnu školu završio je u svom rodnom mestu, dok je Višu realnu gimnaziju pohađao u Nikšiću. Godine 1969. diplomirao je na Filološkom fakultetu u Beogradu, na Grupi za jugoslovensku i opštu književnost. Svoju karijeru započeo je kao profesor srpskog jezika i književnosti u Tehničkom školskom centru u Somboru, gde je radio od 1970. do 1975. godine. Tokom tog perioda, bio je i pomoćnik direktora škole.
Zatim, od 1975. do 1988. godine, obavljao je funkciju upravnika Gradske biblioteke „Karlo Bijelicki“ u Somboru. U tom periodu, fond biblioteke je povećan za više od sto hiljada knjiga, a Vuksanović je pokrenuo i izdavačku delatnost biblioteke, čime je značajno doprineo razvoju bibliotekarstva u Srbiji.
Njegova urednička karijera obuhvatala je uređivanje časopisa „Dometi“, gde je bio zamenik glavnog urednika od 1974. do 1978. godine, a kasnije i glavni urednik do 1988. Takođe, bio je urednik izdavačke delatnosti „Ravangrad“ u istom periodu. Nakon toga, od 1988. do penzionisanja 2014. godine, bio je upravnik Biblioteke Matice srpske, gde je pokrenuo nekoliko značajnih edicija, uključujući višetomni katalog zbirke starih srpskih knjiga.
Vuksanović je imao ključnu ulogu u razvoju elektronskog kataloga Biblioteke Matice srpske, koji čini osnovu Virtuelne biblioteke Srbije. Obnovio je Godišnjak biblioteke i pokrenuo ediciju „Tragovi“, kao i mnoge druge projekte. Njegova urednička delatnost uključivala je i rad na petojezičnoj „Bibliografiji knjiga u Vojvodini“, kao i „Katalogu srpskih knjiga u Beču iz 18. veka“.
Za svoj rad u bibliotekarstvu Vuksanović je dobio brojne nagrade, uključujući „Milorad Panić Surep“ 1996. godine, „Đuro Daničić“ 2009. godine, i Oktobarsku nagradu Sombora 1986. godine. Bio je takođe član Upravnog odbora Matice srpske i potpredsednik od 2004. do 2008. godine.
Osim toga, dao je osnovnu koncepciju Izdavačkog centra Matice srpske, a kao glavni urednik pokrenuo je Antologijsku ediciju „Deset vekova srpske književnosti“, koja je osvojila Specijalnu nagradu na Međunarodnom beogradskom sajmu knjiga 2014. godine. Ova edicija je značajno doprinela definisanju korpusa srpske literature kroz vekove.
Vuksanović je bio uključen u mnoge akademske i kulturne institucije, uključujući SANU, gde je postao dopisni član 2009. godine, a redovni član 2015. godine. Njegov doprinos u SANU obuhvatao je rad u različitim odborima koji se bave kulturom, umetnošću i istorijom književnosti.
U svom književnom opusu, Vuksanović je napisao brojne značajne naslove, uključujući „Kletva Peka Perkova“, „Semolj gora“, „Semolj zemlja“, „Semolj ljudi“, i „Otvsjudu“. Njegov rad je nagrađivan brojnim priznanjima, uključujući NIN-ovu nagradu za najbolji roman 2005. godine i Povelju za životno delo Udruženja književnika Srbije 2012. godine.
Akademik Miro Vuksanović će ostati zapamćen kao jedan od najvažnijih figura u srpskoj književnosti i kulturi. Njegova smrt predstavlja veliki gubitak, ali njegovo nasleđe će nastaviti da inspiriše buduće generacije književnika i ljubitelja knjige. Srpska akademija nauka i umetnosti, kao i čitava srpska kultura, izgubili su izuzetnog čoveka i stvaratelja čiji rad će dugo živeti.
