Nekada davno, praksa lečenja bolesti bila je znatno drugačija od onoga što danas smatramo medicinskim standardima. U prošlosti su se koristile metode koje bi se danas smatrale ne samo neobičnim, već i potencijalno opasnim. Ove metode često su imale tragične posledice, ali su predstavljale pokušaje tadašnjeg društva da razume i leči bolesti.
Jedna od najpoznatijih metoda bila je puštanje krvi. Ova praksa datira još iz 13. veka u Engleskoj, gde su hirurzi koristili lancete različitih veličina kako bi pristupili venama i krvarili pacijente. Verovalo se da puštanje krvi može pomoći u izlečenju raznih bolesti. U mnogim bolnicama u Engleskoj, pacijenti su se čak dvaput godišnje podvrgavali ovom tretmanu, smatrajući ga neophodnim za dobro zdravlje. Međutim, već tada su se postavljala pitanja o njegovoj delotvornosti, a mnogi lekari su upozoravali na opasnost od prevelikog gubitka krvi.
Zanimljivo je da je američki predsednik Džordž Vašington umro nakon što mu je puštena krv četiri puta u dva dana zbog infekcije grla. Njegov lekar je sugerisao da je prekomerno puštanje krvi moglo biti uzrok smrti. Ova praksa je počela da opada oko 1830. godine, a do 20. veka gotovo je nestala.
Još jedna neobična metoda lečenja bila je transfuzija mleka. Pre nego što su otkrivene krvne grupe, lekari su verovali da mleko može da zameni krvnu plazmu. Prva transfuzija mleka u ljudsko telo izvedena je 1854. godine, a pacijent je, iznenađujuće, relativno dobro reagovao na tretman. Međutim, mnogi pacijenti su umirali nakon sličnih pokušaja. Transfuzije mleka postale su popularne, posebno među pacijentima sa tuberkulozom, iako su često dovodile do ozbiljnih komplikacija.
Astma, bolest koja danas zahteva inhalatore i moderne lekove, nekada se lečila cigaretama. U 19. veku, lekari su propisivali pacijentima sa astmom da puše cigarete napravljene od listova biljke tatule, koja ima narkotičko i halucinogeno dejstvo. Ova praksa je trajala sve do devedesetih godina 20. veka, uprkos razvoju efikasnijih lekova.
U Australiji, na kraju 19. i početkom 20. veka, lekari su se okretali bizarnom lečenju reume tako što su pacijente smeštali u utrobu nasukanih kitova. Verovalo se da ova metoda može olakšati simptome reumatizma. Praksa je postala poznata nakon što je jedan slučaj pacijenta koji je, navodno, bio oslobođen reumatizma nakon što je proveo vreme u kitovoj utrobi, izazvao interesovanje. Iako nema naučnih dokaza koji bi potvrdili efikasnost ove metode, svedočanstva su ukazivala na to da su pacijenti verovali u njene blagodeti.
Osim ovih neobičnih tretmana, postoji i piroterapija, koja je korišćena još od vremena Hipokrata. Ova praksa se sastojala od izazivanja groznice kod pacijenata kao terapijske metode. Istorijski, primećeno je da su pacijenti sa epilepsijom često postajali racionalniji nakon epizoda groznice. U 20. veku, dr Julius Wagner-Jaureg je otkrio da može izazvati groznicu kod pacijenata inficiranjem malarijom kako bi lečio paralitičnu demenciju uzrokovanu sifilisom. Njegov rad je kasnije nagrađen Nobelovom nagradom.
Gledajući unazad, jasno je da su se mnoge od ovih metoda smatrale rizičnim i nedelotvornim, ali odražavaju pokušaje i verovanja društva u to vreme. Savremena medicina se oslanja na naučne dokaze i rigorozne testove, što je drastično smanjilo upotrebu ovakvih alternativnih tretmana. Danas, svaki novi tretman prolazi kroz stroge provere pre nego što se može primeniti na ljudima, čime se osigurava sigurnost i efikasnost medicinskih praksi.
